.png)
Nilimkuta Zuu akiwa amejiinamia chini kwenye kivuli cha kituo cha daladala Ubungo. Uso wake ulikuwa na mviringo wa huzuni, na ngozi yake ilionekana wazi kuwa imeumizwa—ilikuwa na vidonda vidogo na uchafu, kama muda mrefu bila kuosha. Alikuwa ameviringisha mikono yake kifuani na kichwa chake kuegemea kwenye magoti, mwili wake wote ukionyesha uchovu na kukata tamaa.
Nikamuuliza habari? Unaitwa nani na unashida gani? Akanijibu anaitwa Zuu
"Zuu, unatatizo gani?" niliuliza kwa upole, nikipiga magoti karibu naye.
Alinikalia kwa muda, kisha akasema kwa sauti dhaifu na yenye kutetereka, "Ninanjaa... sijala siku nzima." Maneno hayo yalitoka kinywani mwake kwa shida, kama kuvuja damu.
Sikulalamika. Nikamchukua kwa mkono na kumpeleka kwa mama ntilie, mwanamama aliyejulikana kwa huruma yake katika mtaa wetu. Nilimwomba ampe chakula cha mchana ili apate nguvu. Baada ya kupokea sahani ya wali na mchuzi, Zuu alianza kula kwa haraka, kwa hofu ya kuonekana na wengine. Lakini jinsi alivyokula, machozi yalianza kutiririka kwenye mashavu yake. Ndipo alipoanza kunielezea kilichomtokea, kwa sauti iliyojawa maumivu.
"Ilikuwa siku ya Jumanne, asubuhi," alianza, akitia sahani pembeni. "Nilikuwa nimekawia kidogo, kwa hivyo nilikimbia kuelekea kituo cha daladala cha Barakuda pale Tabata, nikikwenda shule. Ilikuwa asubuhi sana, mwanga wa jua bado haujawa mkali, na barabarani kulikuwa na watu wachache sana. Kama unavyojua, wanafunzi wanaoenda mapema huwa wamepita, mimi nilikuwa kati ya wale wa mwisho."
Alisimamisha kwa sekunde, akinywa hemko la hewa. "Basi, nilipokaribia kituo, kijana mmoja mwenye umbo la mteja alinisalimia. Mimi nikaitikia salamu kwa utaratibu, nikiwa na mawazo mengine kichwani—kazi za shule, mtihani wa hesabu... Kijana huyo alianza kuniongelea, akiuliza kuhusu shule na mahali ninapoishi. Mimi nilijibu kwa ufupi, kisha nikanyamaza, nikitarajia daladala ifike."
"Ghafla, bila dalili yoyote, alinishika kwa nguvu!" Machozi yalizidi kutiririka kwa Zuu. "Alinivamia ghafla na kunibaka kwa haraka sana... Nilijaribu kupigana, nikipiga kelele, lakini hakuna mtu aliyesikia au kuja. Alikuwa na nguvu zaidi... Mimi... sikuwa na nguvu ya kumshinda." Sauti yake ilikauka. "Nikishindwa kabisa, nikawaachia... nikawaachia tu... Baada ya kumaliza, aliniania na kukimbia, akapotea kwenye nyufa za mitaa."
"Basi, nilipokuwa chini, nikiwa nimeanguka na kila kitu kinaniuma, niliona mwanga wa daladala ukiibuka kona. Niliamua kujaribu kuinuka. Nguo zangu za shule zilikuwa zimechafuka chafu, shati langu lilikuwa limechanika, na..." Alipumzika, akijaribu kudhibiti hisia zake. "Na nilikuwa nimetokwa na damu... kutoka... kutokana na yale yaliyotokea. Niliumia sana."
"Daladala ilipofika, nilijaribu kuingia kama kawaida, lakini kondakta alinizuiwa mara moja. 'Kaka, nini kimekukuta?' aliuliza kwa wasiwasi. Nilipojaribu kumwelezea, ilikuwa ngumu sana kutamka maneno. Nikimwambia kwamba nimebakwa. Konda alipiga kelele kwa ajili ya dereva, na abiria wote wakajikusanya. Kulikuwa na mazungumzo na majadiliano mengi. Mwishowe, walikubaliana wampake na kunipeleka kwenye kituo cha polisi cha Tabata Liwati. Ndipo wakafungulia ripoti kuhusu yote yaliyotokea."
Baada ya kumaliza kusimulia, Zuu aliangalia chini, akichezea ukingo wa sahani yake. Uso wake ulionyesha huzuni kubwa, aibu, na hasira ya kukandamizwa—hisia zote zilizochanganyika pamoja. Uzoefu wake ulikuwa umeacha alama isiyoweza kufutika, si tu kwenye mwili wake, bali pia kwenye roho yake ya msichana wa miaka kumi na sita.
SEHEMU YA KWANZA
Post a Comment